W najbliższych latach obliczanie śladu węglowego stanie się dla architektów obowiązkiem wynikającym z unijnego prawa. Oznacza to, że już na etapie koncepcji projektowej konieczne będzie dobieranie rozwiązań o możliwie niskiej emisji wbudowanej.

Jedną z wiarygodnych publikacji na temat śladu węglowego materiałów jest właśnie opublikowany Raport PLGBC pt. “ANALIZA ŚLADU WĘGLOWEGO WYBRANYCH MATERIAŁÓW ŚCIAN MUROWANYCH.”

Publikacja ta przedstawia porównanie śladu węglowego trzech typowych przegród murowanych – z wykorzystaniem danych generycznych dostępnych na platformie FoCA. Analiza obejmuje kluczową dla wbudowanego śladu węglowego fazę A1–A3 (wydobycie surowców, transport i proces produkcji).

Najniższy wynik ze wszystkich porównywanych materiałów uzyskał pustak ceramiczny – jego emisje są trzykrotnie niższe niż w przypadku betonu komórkowego oraz prawie czterokrotnie niższe niż dla bloczków silikatowych.

Różnice te stają się szczególnie widoczne w przeliczeniu na typowy dom jednorodzinny o ok.140 m² powierzchni, co daje ok. 200 m² powierzchni ścian zewnętrznych:

• Pustak ceramiczny: 2902 kg CO₂e
  
• Beton komórkowy: 7512 kg CO₂e
  
• Silikaty: 10 152 kg CO₂e
  

Różnice sięgają zatem nawet ponad 7 ton CO₂e między rozwiązaniem o najwyższym i najniższym śladzie węglowym.